‘انقلاب، تقاطع نجات‌الهی

پنجم دی‌ماه پنجاه و هفت بود. هنوز انقلاب نشده بود. خیابان پر از بوی دود وخون و شعار بود. دانشگاه در تحصن بود. ناگهان یک گلوله شلیک شد و آن اتفاق افتاد. در این اتفاق کامران نجات‌الهی استادیار دانشگاه پلی تکنیک تهران، در حمله مأمورین نظامی حکومت پهلوی به تحصن استادان و دانشجویان دانشگاه‌های تهران در خیابان ویلا، در کنار وزارت علوم در پنجم دی‌ماه ۱۳۵۷ کشته شد. ‘انقلاب، تقاطع استاد نجات‌الهی’ ساخته نسیم نجفی شرح این اتفاق تاریخی از زبان دوستان و همکاران اوست، آنها که واقعا در انقلاب حضور داشتند.

‘انقلاب، تقاطع استاد نجات‌الهی’ ساخته نسیم نجفی، یک تاریخ‌نگاری درخشان است. فیلمی از یافته‌های تازه درباره اتفاق‌هایی است که لابلای شعار‌ها و تحولات سیاسی بعد از انقلاب گم شدند. فیلم‌ساز در این فیلم با تمرکز بر روی موضوعش و دوری از حواشی، روایتی روشن و دقیق از یک ماجرا را با کنار هم چیدن حوادث به دست می‌دهد. این فیلم که با هزینه شخصی نسیم نجفی و شادمهر راستین ساخته شده در جشن خانه سینما، جشنواره سینما حقیقت و اولین جشنواره فیلم مستند اهواز حضور داشته است.

درباره کارگردان

نسیم نجفی، کارگردان متولد ۱۳۵۶ در تهران و دانش‌آموخته صنایع غذایی است. او از سال ۱۳۸۵ با تحصیل در رشته سینما در مدرسه فیلم تهران فعالیتش را بر روی تولید و کارگردانی فیلم متمرکز کرده است. خانم نجفی پس از ساخت مستند کوتاه تجربی ‘انعکاس’ و سپس با ساخت مستندی پنجاه دقیقه‌ای درباره یک فیلم سینمایی ایرانی در تلویزیون ایران در سال ۱۳۸۹، تصمیم به ساخت مستند ‘انقلاب، تقاطع استاد نجات‌الهی’ به صورت مستقل می‌گیرد. این فیلم پس از سه سال پژوهش و تحقیق به پایان می‌رسد. در حال حاضر نسیم نجفی علاوه بر تدوین، تولید و تحلیل فیلم، بر روی مستندی درباره موسس کارخانه تولید گاز مایع بوتان کار می‌کند.


نسیم نجفی، کارگردان
نگاه کارگردان

به عنوان کسی که شرایط کنونی جامعه برایم مهم است، به چگونگی مسیراتفاقاتی که به این جا رسیده و نقش ما آدم ها در درست و غلط آن بسیار علاقه‌مندم و مهم ترین آن برایم انقلاب ۵۷ است. گذشته، به عنوان خاطره برای تک تک افرادی که در اتفاقات مهم اجتماعی ما حضور داشته‌اند به یاد می‌آید در حالی که محتوای آن خاطرات، رقم زننده شرایطی بوده است که اکنون با آن سر می‌کنیم. مسئولیت ما در اقداماتی که می‌کنیم اگر از میان این خاطرات بیرون آید، بزرگترین هدف کارگردان است. آیا با صحبت کردن از تصمیمات گذشته‌مان می توانیم نکاتی درباره جلوگیری از رادیکالیزه شدن شرایط کنونی‌مان بیاموزیم؟ بله یا خیر، صحبت کردن از گذشته به جای رها کردن آن در هیاهوی توصیفات کلی و غیر دقیق و هیجانی، تنها چیز یست که داریم، تنها چیزی که این روزها به کمک ما می‌آید. به عنوان متولد سال ۵۶ افراد نسل قبل از خود را مسئول شرح دقیق و فکورانه و مسئولانه خاطرات انقلاب‌شان می دانم! مسئول در پذیرش اشتباهات و تحلیل آنها، و یافتن رفتارهای درست و کنار هم چیدن آنها. ما باید تکه های خود را پیدا کنیم، باید کنار هم بچینیم شان تا خود را پیدا کنیم.

You may also like...