رن هنگ، عکاسی که دلش می‌خواست بمیرد

رن هنگ عکاس اروتیک مشهور که ماه پیش در ۳۰ سالگی درگذشت عالم هنر چین را بشدت متعجب و متاثر کرده است.
رن هنگ به خاطر تصاویر و اشعارتحریک آمیزش شهرت داشته است. آثار بسیار بی‌پروایش در گالری‌های هنری سراسر جهان به نمایش گذاشته شده‌اند. او برای مجلات و موسسات مد مشهور مثل گوچی و جی کیو GQ چین عکس می‌گرفت.
جزییات نحوه مرگ او که روز جمعه ۲۴ فوریه رخ داد، هنوز کاملا روشن نشده ولی تصور می‌رود خودکشی کرده باشد.
دیان هنسن، سردبیر موسسه انتشاراتی آلمانی تاشن گفت رن در ماه اکتبر به یک “افسردگی خرد کننده ” مبتلا شده بود که “بی ثباتی سیاسی بین‌المللی” آنرا تشدید کرده بود. “سرانجام دردهای ماههای اخیر بیش از حد تحمل بود.”

رن در چانگچون واقع در استان جیلین در شمال شرقی چین متولد شد. او در دوران تحصیلات دبیرستانی در پکن عکاسی را شروع کرد و از شدت ملالت و بی‌حوصلگی عکس گرفتن از دوستان را شروع کرد.
به مرور با تصاویر جذابش مشهور شد که معمولا مدل‌های جوان چینی را در ژست‎های نامتعارف و مجسمه وار نشان می دهند. او برای بسیاری از این عکس ها از دوستان و آشنایان و حتی در یک مجموعه از مادرش استفاده کرده است.
او که فرزند واقعی نسل شبکه‌های اجتماعی بود بطور رایگان آثارش را در وبسایت، صفحه فیسبوک، اینستاگرام و فلیکر خود منتشر می کرد. به این ترتیب هزاران طرفدار جوان و وفادار داشت و برخی از آنها مشتاق بودند برای او کار مدلینگ بکنند.
بسیاری معتقدند آثار او به تفسیر دگرگونی و تحول عادات جنسی پرداخته و تلاشی بوده برای آزادی خلاقیت جنسی در جامعه‌ای که به شدت محافظه کار و تحت کنترل است.
ژورنال عکاسی بریتانیا یک بار از قول او نوشت :”نمی خواهم دیگران این تصور را داشته باشند که چینی‌ها روبات هستند و یا آنها آلت تناسلی دارند ولی همیشه مثل یک جور گنج سری آن را پنهان می کنند.”

اما آثار بی پرده و صریح او به ناگزیر با واکنش شدید مقامات چین روبرو شد. هنرمندان چینی معمولا ناگزیر بوده اند با سانسور و دخالت حکومت مبارزه کنند. او چند بار بازداشت و آثارش ضبط شد.
او همواره تکذیب می کرد که عکس هایش پیام سیاسی دارند. در سال ۲۰۱۵ به مجله دیجیتال دیزد گفت:”سیاست عکس های من به چین ربطی ندارد. این سیاست چین است که می خواهد در هنر من دخالت کند.”

همه چیز مار خواهد شد
رن هنگ در کنار عکاسی معمولا اشعاری احساساتی و اروتیک نیز در شبکه‌های اجتماعی منتشر می کرد. این نمونه قطعه‌ای است از یکی از اشعار او در سال ۲۰۱۶ به نام عشق:
بوسه های من می توانند با ظرافت به شکل خطی در آیند، به سان
ماری که بر برآمدگی‌ها و ناهمواری‌های صخره‌های سنگی می خزد
روی پیکر مرتعش تو، و بعد تو مار خواهی شد و من سنگ
با این همه بعد همه چیز مار خواهد شد و در هم خواهد پیچید، ما
ما سنگ خواهیم شد و بر یکدیگر، ضربه خواهیم زد.
رن هنگ با پرکاری بیش از ۲۰ نمایشگاه انفرادی و ۷۰ نمایشگاه گروهی بر پا کرد و چندین رساله در مورد آثار تصویری‌اش منتشر کرد. کمی قبل از مرگش کتاب جدیدی را با موسسه انتشاراتی تاشن منتشر کرده بود و نمایشگاه جدیدی از او در یک گالری در آمستردام تازه دایر شده بود.

افسردگی رن هنگ مشکل جدید نبود و او علنی در مورد آن صحبت می کرد. در وبسایت خود خیلی صریح در مورد جدالش با این بیماری و از جمله حالاتی مثل شنیدن صداهای عجیب و توهمات خود می‌نوشت.
یکی از مطالبی که اواخر ماه ژانویه در میکرو بلاگ خود روی وبسایت ویبو منتشر کرد دو تک جمله بسیار تلخ اما شاخص بودند:” هر سال همیشه همین آرزو را دارم: مرگی زودرس.” و بعد تک جمله دوم می آید :”امیدوارم امسال تحقق یابد.”
از زمان مرگش طرفداران غصه دار او به اشکال مختلف روی شبکه آنلاین به او ادای احترام کرده اند. یکی از آنها روی وبسایت ویبو نوشت:”من غمگین نیستم، چون تو اینجا خوشحال نبودی.

(Visited 86 times, 1 visits today)

You may also like...