مردم” واژه‌ای است که مسئولان در رسانه‌ها زیاد تکرار می‌کنند و وقت انتخابات و رفتن پای صندوق رای بیش از هر زمانی شنیده می‌شود. این واژه برای حکمرانان بسیار آشناتر از هر واژه‌ای است اما جایگاه و اهمیت”مردم” در چشم حاکمان بستگی به سیستم حکمرانی هر نظامی دارد.

در ایران “ملت غیور”، “فهیم”،”آگاه”، “مسلمان”، “دشمن شناس”،”نجیب”، “همیشه در صحنه”،” قدرشناس” و … از جمله صفت‌ها و پسوندهایی است که برحسب نیاز حکومت به نام “مردم” می‌چسبد و در بیش از چهار دهه از عمر جمهوری اسلامی، بیشتر زمانی پای مردم به میان آمده که حاکمیت خواسته مردم را برای حمایت از حکومت به خیابان‌ها بکشاند یا خواسته مردم پای صندوق‌های رای بروند و نظام را تائید کنند و اگر اعتراضی هم مثل اعتراض‌های آبانماه سال ۹۸ و دی‌ماه ۹۶ رخ داده از نظر حکومت این مردم نیستند که معترض‌اند بلکه “عده‌ای فریب خورده”، “دشمن”، “اشرار” و این دست کسانی هستند که دست به اعتراض می‌زنند و در این سال‌ها،”مردم” واژه مقدسی است که صرفا در حمایت از حکومت حاضرند “جان و مال‌شان” را بدهند.

میرحسین موسوی نامزد حصرخانگی شده انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ در پیامی انتخابات پیش روی ریاست جمهوری را “تحقیرآمیز و مهندسی شده” توصیف و شرکت در آن را تحریم کرده است.

آقای موسوی که بیش از ۱۰ سال است که در حصر خانگی است، دو انتخابات ریاست جمهوری سال های ۹۲ و ۹۶ را هم در حبس گذراند اما آنها را تحریم نکرده بود اما درباره انتخابات پیش رو نظر متفاوتی ابراز کرده است.

زهرا رهنورد، همسر آقای موسوی هم پیشتر موضع مشابهی اتخاذ کرده و گفته بود جمهوریت در جمهوری اسلامی ایران “در حال سلاخی و حذف کامل است”.