از مخاطبان خواستهایم تا مشاهدههای خود از زندگی روزمره در وضعیت جنگی و نظر و احساس و بیم و امیدشان از این روزها را برای ما بفرستند. بخش دوم این پیامها را بخوانید:
سجاد از ارومیه:
«ما اگرچه آشفته و نگرانیم و درگیر استرس جنگ، ولی من خودم بعد از حذف علی خامنهای، بیشتر از قبل به آینده امیدوارم که حالا حداقل احتمالش هست که بعد از دوران جنگ، بتوانیم شاهد روزهای نسبتا بهتری باشیم، وگرنه قبلا آینده برایم تاریک بود.
در بیشتر مناطق، مغازهها بهندرت باز هستند، فقط هم سوپرمارکت و نانواییها. قیمت مواد غذایی در این چند روز بالا رفته و رفتوآمد پیاده در کوچه و خیابانها هم خیلی کم شده است.
برادرم بهخاطر کارش در شهر ماندگار شده. میگه دیشب هم سه بار ارومیه را هدف گرفتند. واقعا این حجم از حملات به ارومیه برای ما عجیبه. تقریبا هیچکس تصور نمیکرد که چنین وضعیتی پیش بیاد.»
وحید از تهران:
«تهران نسبت به جنگ ۱۲ روزه شلوغتره، یعنی خیلی بیشتر در شهر ماندند. پمپ بنزینها همچنان شلوغ است. هنوز جنس در مغازهها موجود است.
از آسمان صدای جت میشنویم، افسریه و سرخ حصار را صاف کردند. مردم کمی ترسیدند و دیگر خوشحالی روزهای اول را ندارند. شهر پر از ایست بازرسی است و ماشینهای دوشکادار.»
یاشار از آلمان:
«هر کشوری که تحت فشار این تحریمها قرار میگرفت دچار وضعیت فعلی ایران میشد. فقر و بیکاری گسترده حتما منجر به آشوب میشود. نباید فراموش کنیم همین حکومت مرتجع و عقبمانده با غرب به یک توافق رسید ولی آنها به بدویترین شکل ممکن از آن خارج شدند. الان هم به احتمال زیاد ایران دوباره امکان دفاع از خودش برای رسیدن به یک آتشبس را خواهد داشت ولی بعد از آن چون مشکل تحریم و ورود ایران به جامعه جهانی حل نشده باز هم جامعه ناپایدار و شکننده باقی خواهد ماند و حکومت جریتر و درندهتر.»
