والدِمار مُردخای هافکین اواخر قرن گذشته در پاریس و هند کار می‌کرد. او اولین واکسن‌های وبا و طاعون را ساخت ولی بعد یک مرگ جمعی مسیر زندگیش را تغییر داد.

والدمار هافکین بهار ۱۸۹۴ به کلکته در ایالت بنگال هند سفر کرد. فصل بهار در این شهر فصل وبا بود. او بهار سال پیشش هم به هند رفته بود با این اعتقاد که به واکسن وبا رسیده است. امسال او امیدوار بود، تمام سال برای بهتر کردن کشفش تلاش کرده بود.

هافکین از بدو ورود با سوء‌ظن و مقاومت بعضی از نهادهای پزشکی بریتانیا و مردم هند مواجه شد. او پزشک نبود، یک جانورشناس روس یهودی بود که در اُدسا آموزش دیده بود و در پاریس بر مهارت‌هایش افزوده بود، در زمانی که عرصه جهانی میکروب‌شناسی پرتفرقه بود و مستعد سوءظن.

هافکین زمانی که به هند رفت ۳۳ ساله بود و آزمایش واکسنش در عمل به مشکل خورده بود. اولین واکسن به دو نوبت تزریق نیاز داشت با فاصله یک هفته و او گاهی نمی‌توانست افراد را برای تزریق دوم پیدا کنند. با وجود شیوع گسترده وبا در هند، پیدا کردن کانون عفونی ساده نبود. طبق یادداشت‌های هافکین، او آن سال حدود ۲۳ هزار نفر را در شمال هند مایه کوبی کرد “ولی در میان آنها هیچ وبایی ظاهر نشد که نشان دهد آیا واکسن ارزشی داشته یا نه”.

بین سال های ۱۸۹۷ و ۱۹۲۵، ۲۶ میلیون دُز واکسن طاعون هافکین در مومبای تولید شد. بررسی تاثیر واکسن نشان داد بین ۵۰ تا ۸۵ درصد در کاهش مرگ موثر بوده است. هاگوود می‌گوید نمی‌شود گفت او جان چند نفر را نجات داد: “رقمش بسیار بزرگ است”. 

هافکین به فرانسه بازگشت و باقی مانده عمر خود را وقف دینش کرد. او مذهبی اصول‌گرایی شد و بنیادی را تاسیس کرد تا تعالیم یهود را در اروپای شرقی گسترش دهد. او هرگز ازدواج نکرد و سال‌های آخر عمرش تنها در لوزان سوئیس زندگی کرد. به نوشته اچ آی جهالا باکتری‌شناس هندی “او دانشمندی تنها، خوش‌تیپ و کم‌حرف بود و مجرد ماند”. 

هافکین در سال ۱۹۳۰ در ۷۰ سالگی در لوزان درگذشت. در یادبود کوتاهی که آژانس تلگراف یهودیان منتشر کرد، اشاره شد که واکسن طاعون او “در سراسر هند به کار گرفته شد” و آزمایشگاه او “هزاران دُز واکسن بیماری‌های مختلف به کشورهای گرمسیری فرستاد”. این سوگنامه به نقل از لرد لسیتر باکتری‌شناس بزرگ بریتانیایی و پیشگام ضدعفونی در جراحی، هافکین را “ناجی بشریت” خوانده بود. 

NEW obit