ویمبلدون ۲۰۱۹؛ کسی می‌تواند از مثلث برمودا عبور کند؟

قدیمی‌ترین و به اعتقاد بسیاری معتبرترین تورنمنت تنیس جهان از امروز(دوشنبه اول ژوئیه) در جنوب غرب لندن آغاز می‌شود. یکصد و سی و سومین دوره ویمبلدون با دو میلیون و ۳۵۰ هزار پوند جایزه نقدی؛ تورنمنتی است که بالا بردن جام آن آرزوی هر تنیس‌بازی است.

در سومین گرنداسلم فصل تنیس جهان، امسال هم بزرگ‌ترین سئوال مشابه سال‌های اخیر است؛ کسی می‌تواند تاج و تخت غول‌ها را سرنگون کند؟ راجر فدرر، نواک جوکوویچ و رافائل نادال همگی بالای ۳۰ سال دارند و ۱۲ گرنداسلم اخیر را بین خودشان تقسیم کرده‌اند.

در ویمبلدون به دلیل شرایط ویژه‌اش و بخصوص کوتاه بودن فصل چمن در تنیس، اوضاع سخت‌تر هم هست (مشکل‌تر شدن کار بازیکنان جوان برای تطبیق با شرایط) و در ۱۷ سال اخیر فقط این سه نفر و اندی ماری قهرمان شده‌اند.

تعداد گرند‌اسلم‌های این سه نفر (فدرر ۲۰، نادال ۱۸ و جوکوویچ ۱۵) گویای همه چیز است اما اگر به طور خاص به ویمبلدون نگاه کنیم، کافی است بدانیم مارین چیلیچ، کوین اندرسون و میلوش رائونیچ که در سه دوره اخیر به فینال ویمبلدون رسیده‌اند، در دیدار نهایی نتوانسته‌اند حتی یک ست هم از حریفشان بگیرند. در واقع آخرین بازیکن خارج از “دایره غول‌ها” که توانسته یک ست در فینال ویمبلدون بگیرد، اندی رادیک در سال ۲۰۰۴ است.

قدرت مطلق این سه نفر، تنیس امروز را تبدیل به “مثلث برمودایی” کرده که به هیچ بازیکنی اجازه عبور و قهرمانی در گرند‌اسلم‌ها را نمی‌دهند و به اعتقاد شماری از هواداران این موجب شده بخشی از هیجان تنیس مردان نابود شود؛ سه بازیکنی که پس از اولین قهرمانی فدرر در سال ۲۰۰۳ در ۵۳ تا از ۶۴ گرنداسلمی که برگزار شده، قهرمان شده‌اند.

در این میان راجر فدرر معتقد است، این رقابت سه نفره موجب شده آن‌‌ها بازیکنان بهتری شوند: “ما همدیگر را به سطح بالاتری هل می‌دهیم، مثلا شاید بتوان گفت رافا روی چمن، نواک روی هارد‌کورت و من روی رس بهتر شده‌ام. به نظر من که ما قطعا به خاطر هم بهتر شده‌ایم.”

این مطلب نگاهی دارد به مدعیان اصلی قهرمانی در ویمبلدون، چهره‌هایی که شاید بتوانند شگفتی‌ساز شوند و همین طور تغییرات قوانین امسال مسابقات:

نواک جوکوویچ

جوکوویچ

مدافع قهرمانی در این دوره هم بخت اصلی قهرمانی است. “نوله” ۳۲ ساله در اوپن فرانسه به دنبال کسب چهارمین گرند‌اسلم پیاپی بود اما دامینیک تیم در نیمه‌نهایی ترمز او را کشید. نکته جالب در مورد جوکوویچ این است که او در این مدت فقط دو بار واقعا به زحمت افتاد، یکی همین شکست از تیم در ست پنجم رولان گاروس و دیگری پیروزی فصل گذشته در نیمه‌نهایی ویمبلدون مقابل نادال که در ست پنجم ۸-۱۰ پیروز شد.

مدافع سه دوره قهرمانی ویمبلدون در جدول امسال کار چندان سختی پیش رو ندارد، در هفته اول مسابقات تنها حریف احتمالی او که بین ۵۰ نفر اول دنیا حضور دارد، هموطنش دوزان لایوویچ است.

تنیس‌باز صرب در هفته دوم احتمال دارد با گائل مونفیس، استفانوس سیتسی‌پاس و کوین اندرسون روبرو شود و حریف احتمالی‌اش در نیمه‌نهایی هم ساشا زورف (یا رافائل نادال) است. سخت بتوان تصور کرد یکی از این بازیکنان بتواند جوکوویچِ با هشتاد درصد آمادگی را هم شکست دهد.


ویمبلدون امسال چه تغییراتی کرده:

ویمبلدون
  • ماری در مسابقات دو نفره: اندی ماری که ژانویه گفته بود پس از این دوره ویمبلدون بازنشسته می‌شود، تصمیمش را تغییر داد، پنج ماه پیش جراحی لگن کرد و حالا مدتی است که می‌تواند بدون درد بازی کند و این بار در مسابقات دو نفره ویمبلدون حاضر می‌شود. ماری که قهرمان دو دوره انفرادی ویمبلدون است در اولین حضورش پس از مصدومیت، یکشنبه قبل قهرمان مسابقات دو نفره کوئینز شد.
  • یک زمین سقف‌دار دیگر: بارش احتمالی باران تاثیر کمتری در وقفه مسابقات ویمبلدون خواهد داشت. از امسال علاوه بر زمین مرکزی، زمین شماره یک هم سقف‌ دارد و به این ترتیب مسابقات این دو زمین در هر شرایط آب و هوایی ادامه خواهد یافت.
  • پایان مسابقات ماراتن‌وار: با تغییر قانون دیگر خبری از مسابقاتی مانند بازی جان ایزنر و نیکلاس ماهوت نخواهد بود که یازده ساعت و پنج دقیقه طول کشید. قبلا مسابقات در ست پایانی تا آن‌جا ادامه پیدا می‌کرد که یک بازیکن با دو ست اختلاف برنده شود. از امسال ست آخر فقط تا امتیاز ۱۲-۱۲ ادامه پیدا می‌کند و بعد از آن بازی به “تای‌برک” می‌رود.
  • سازگارتر با محیط زیست: ویمبلدون همواره یکی از تورنمنت‌های سازگار با محیط زیست بوده و امسال توجه به آن بیشتر هم شده است. بطری‌های آب کاملا قابل بازیافت هستند و صد درصد از مواد بازیافتی ساخته شده‌اند. امسال همچنین با حذف کیسه‌های پلاستیکی از فرآیند زه‌کشی راکت‌ها، ۴۵۰۰ کیسه پلاستیکی کمتر مصرف خواهد شد.
  • شروع زودتر بازی‌ها: امسال مسابقات زمین‌های روباز نیم ساعت زودتر شروع می‌شود و هواداران می‌توانند از ساعت یازده به وقت بریتانیا، تنیس ببینند. زمان مسابقات زمین مرکزی و زمین شماره یک تغییری نکرده و کماکان از ساعت یک به وقت بریتانیا شروع می‌شود.

راجر فدرر

فدرر

پرافتخارترین مرد تنیس جهان شش هفته دیگر ۳۸ ساله می‌شود. فدرر با هشت قهرمانی، رکورددار ویمبلدون است. او بهتر از هرکسی روی چمن بازی می‌کند و بسیاری از علاقه‌مندان تنیس، زمین مرکزی ویمبلدون را “حیاط خلوت راجر” می‌نامند.

فدرر در تورنمنت هاله آلمان، که دستگرمی ویمبلدون محسوب می‌شود، برای دهمین بار قهرمان شد. او پارسال هم دو بر صفر از کوین اندرسون جلو بود و در حالی که “مچ پوینت” (امتیاز پیروزی‌بخش مسابقه) داشت، مسابقه را به طرزی عجیب باخت. شما نشانه‌ای از افول در این ستاره می‌بینید؟

فدرر به دلیل سید‌بندی خاص ویمبلدون به عنوان بخت دوم قهرمانی (در حالی که در رده‌بندی‌ جهانی پس از نادال، سوم است) قرار گرفت.

رافائل نادال

نادال

نادال ۳۳ ساله یک ماه قبل با دوازدهمین قهرمانی در اوپن فرانسه تعداد گرند‌اسلم‌هایش را به ۱۸ رساند. در مورد اقتدار “پادشاه رس” کوچک‌ترین حرف و حدیثی وجود ندارد اما چمن داستان دیگری است.

نادال که پس از پایان فصل رس استراحت کرده، از نظر بدنی روی فرم به نظر می‌رسد و اگر مصدوم نباشد، در هر تورنمنتی کار هر حریفی را سخت خواهد کرد.

جدول نادال سخت است و ماجرا احتمالا از همان دور دوم شروع می‌شود. حریف احتمالی تنیس‌باز اسپانیایی در این مرحله نیک کیریوس است. تنیس‌باز نه چندان خوش اخلاق استرالیایی که چندی قبل مقابل نادال “سرویس از زیر” (سرویسی نامرسوم در تنیس که شماری آن را برای حریف تحقیرآمیز می‌دانند) زد و نادال پس از مسابقه گفت که او برای حریف، برای تماشاگران و حتی برای خودش احترام قائل نیست.

خارج از دایره غول‌ها

ویمبلدون

دامینیک تیم: یکی از دوست‌داشتنی‎‌ترین بازیکنان کنونی تنیس جهان، روی چمن اصلا به اندازه رس خوب نیست. در واقع می‌توان گفت شیوه بازی او برای چمن مناسب نیست. او پارسال در دور اول ویمبلدون حذف شد.

مارین چیلیچ: نایب قهرمان سال ۲۰۱۷ و بخت سیزدهم قهرمانی در این دوره. چیلیچ غیر از قهرمانی‌اش در اوپن آمریکا هیچگاه در قامت قهرمان یک گرنداسلم نبوده است، حتی در سالی که به فینال ویمبلدون رسید.

میلوش رائونیچ: هنوز کاملا از مصدومیت رها نشده اما بازی به بازی بهتر می‌شود.

کارن خاچانف: در دوسال گذشته فقط نادال و جوکوویچ مقابل او پیروز شده‌اند. در بازی روی چمن ماهر است و ضربات سنگینی دارد که بخصوص از هفته دوم مسابقات مخوف‌تر هم می‌شوند.

ساشا زورف: تنیس‌باز آلمانی را مدت‌هاست که شماره یک آتی جهان می‌دانند اما نوسان زیاد موجب شده که در بیشتر تورنمنت‌ها هم بتوان به امکان حذفش در اوایل کار فکر کرد هم به قابلیت رسیدنش به فینال.

استفانوس سیستی‌پاس: تنیس‌باز ۲۰ ساله یونانی و مرد شماره شش جهان همه ابزارهای لازم را برای موفقیت در ویمبلدون دارد. او در کنار متئو برتینی و فیلیکس اوژه الیاسیم امیدهای اصلی پایان دادن به قدرت نسل فعلی تنیس هستند.

متئو برتینی: بازیکن ایتالیایی ۲۳ ساله که دو هفته پیش در اشتوتگارت قهرمان شد. او چهره جدید تنیس ایتالیا شده و نشانه‌ای از بازگشت این کشور به اوج.

کوین اندرسون: پارسال نایب قهرمان شد و سرویس‌هایش ترسناک است اما به دلیل مصدومیت آرنج امسال فصل رس را از دست داد و در واقع این فصل فقط در اوپن استرالیا، اوپن میامی و کوئینز لندن بازی کرده و بعید است که امسال کار خاصی انجام دهد.

بخش زنان؛ پایان استیلای سرینا؟

سرینا ویلیامز

برخلاف بخش مردان، تنیس زنان مدتی است که کاملا غیر قابل پیش‌بینی شده. کافی است بدانیم که در ده گرنداسلم اخیر، ۹ بازیکن مختلف قهرمان شده‌اند. نائومی اوزاکا تنها بازیکنی است که از سال ۲۰۱۷ به این سو در دو گرنداسلم (اوپن آمریکا و استرالیا) قهرمان شده است.

اما اوزاکا حالا رتبه نخست رده‌بندی جهانی را به یک تنیس‌باز ۲۳ ساله استرالیایی واگذار کرده، به اشلی بارتی که پنج سال پیش تصمیم گرفت تنیس را ترک کند و بازیکن حرفه‌ای کریکت شود اما ماه پیش قهرمان رولان گاروس شد.

طبق معمول مسابقات تنیس زنان، تورنمنتی نیست که سرینا ویلیامز در آن حضور داشته باشد و شانس قهرمانی نباشد. ویلیامز گرچه سابقه هفت قهرمانی در ویمبلدون را دارد ولی از سپتامبر ۲۰۱۷ که دخترش متولد شده تا کنون نتوانسته قهرمان یک گرنداسلم شود.

سرینا که مدتی است با مصدومیت زانو مبارزه می‌کند، یک گرنداسلم دیگر می‌خواهد تا با رکورد ۲۴ قهرمانی مارگارت کورت مساوی کند.

You may also like...

perabet film izle elektronik sigara