ترانه علیدوستی به روایت پگاه آهنگرانی؛ در هیچ شرایطی «با حجاب بازی نخواهم کرد»

من و ترانه سال‌هاست باهم دوستیم، قبل از ورود به سینما هم‌کلاس بودیم و باهم موسیقی می‌خواندیم. در تمام این سال‌ها هم رفاقت‌مان ادامه داشت. وقتی ترانه با اعتراضات همراهی کرد و حجاب اجباری را از سر برداشت، من ایران نبودم و همیشه کنجکاو بودم که بدانم چرا این تصمیم را گرفت و با چه عواقبی روبرو شد.

خودم سابقه بازیگری دارم و می‌دانم که دست زدن به چنین «عمل انقلابی» اصلا کار آسانی نیست. می‌دانستم که سال‌هاست در زمینه زنان فعالیت می‌کند ولی واکنش او حتی برای من هم ستودنی بود و به رغم شناختی که از او داشتم، فکر نمی‌کردم چنین واکنش قاطعی داشته باشد.

بخش زیادی از دلیل این که ترانه حاضر شد جلوی دوربین من بیاید هم به سابق دوستی‌مان برمی‌گردد. ضمن این که من در تمامی این سال‌ها کارنامه بازیگری ترانه را رصد می‌کردم و مهارتش برایم تحسین‌آمیز بود.

آبان ۱۴۰۱ بود که ترانه علیدوستی موهای بلندش را شانه کرد، دستی به ریمل ریخته پای چشم‌هایش کشید و با کاغذی سفید که رویش نوشته شده «ژن، ژیان، ئازادی» جلوی دوربین ایستاد.

می‌دانست برای بازداشتش خواهند آمد و این به معنای خداحافظی با سینمای جمهوری اسلامی است اما نمی‌دانست که در زندان انفرادی، جلوی بازجو بغض چند ساله‌اش خواهد شکست و تصور نمی‌کرد که بیماری سخت و بی‌درمانی به جانش می‌افتد.