دوایت آیزنهاور در مه ۱۹۶۰ با امید به کاهش تنش با شوروی به پاریس رفت، اما ماجرای سرنگونی یک هواپیمای جاسوسی آمریکایی، نشست سران را پیش از آن‌که به مذاکره‌ای جدی برسد، به شکست کشاند. آیزنهاور در ماه‌های آخر حضورش در کاخ سفید، برای رسیدن به تفاهم با شوروی تلاش می‌کرد و در همین دوره، برنامهٔ عملیات پنهانی علیه حکومت فیدل کاسترو در کوبا را نیز پیش می‌برد.

آیزنهاور این تصمیم‌ها را در شرایطی می‌گرفت که اکثریت هر دو مجلس در اختیار دموکرات‌ها بود و حزبش در آخرین انتخابات میان‌دوره‌ای شکست سنگینی خورده بود. در دهه‌های بعد، چند رئیس‌جمهور دیگر نیز سال‌های آخر حضورشان در کاخ سفید را با چنین وضعیتی گذراندند، بی‌آنکه برنامه‌های سیاست خارجی خود را تا روی کار آمدن جانشین‌شان کنار بگذارند.

اکنون که دونالد ترامپ پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای به دو سال آخر ریاست‌جمهوری نزدیک می‌شود، این تجربه‌ها برای فهم انتخاب‌های پیش روی او، از جمله دربارهٔ ایران، اهمیت دوباره‌ای پیدا کرده‌اند. آیا رئیس‌جمهوری که دیگر انتخاباتی برای خود در پیش ندارد، محتاط‌تر می‌شود یا برای به سرانجام رساندن برنامه‌هایش خطر بیشتری می‌پذیرد؟

محمد قائدی، مدرس روابط بین‌الملل در دانشگاه جرج واشینگتن، در گفت‌وگو با رادیو فردا معتقد است نمی‌توان رفتار این رؤسای‌جمهور را در یک قاعده خلاصه کرد: «چند عامل در این قضیه مهم است. یکی این است که روان‌شناسی شخصی آن رئیس‌جمهور چگونه است، چقدر اهل سازش است و چقدر می‌تواند ریسک‌های بزرگ انجام دهد. عامل مهم دیگر این است که در دورهٔ نخست یا دوم ریاست‌جمهوری‌اش قرار دارد چرا که معمولاً در دورهٔ دوم، به این دلیل که رؤسای‌جمهور دیگر مبارزات انتخاباتی نخواهند داشت، دستشان بازتر است».