یک جمله در میان شعارهای حامیان تندرو حکومت، مقابل خانه حسن روحانی، رئیس‌جمهور پیشین ایران، با بقیه فرق داشت. معترضان فقط خواهان محاکمه او نبودند. شعار دیگری هم داشتند: «فریدون حیله‌گر، رؤیای رهبری تو به گور ببر».

این تجمع ۳۰ شهریور برگزار شد. در ویدئوهای منتشرشده، علیه محمد خاتمی، رئیس‌جمهور پیشین ایران، محمدجواد ظریف، وزیر خارجه پیشین، و روحانی نیز شعار داده می‌شود: «مرگ بر سه مزدور سفیانی؛ خاتمی و ظریف و روحانی». هویت برگزارکنندگان و وابستگی سازمانی آن‌ها روشن نیست. آن‌ها خود را «جانفدایان رهبر و نظام» معرفی می‌کردند. اما اشاره به «رهبری» در حمله به سیاستمداری که پنج سال است ریاست‌جمهوری را ترک کرده، اتفاق تازه‌ای هم نیست. نام روحانی پیش‌تر، هنگام رد صلاحیتش برای مجلس خبرگان، به نزاع بر سر جانشینی کشیده شده بود.

جرقه موج تازه حملات، حرف‌های روحانی در دیدار ۹ شهریور با استانداران دولت‌هایش بود. او گفت اگر قرار است ایران «با قدرت‌های بزرگ جهانی ۲۰ سال دیگر» بجنگد، این هدف باید با مردم در میان گذاشته شود: «اگر مردم گفتند ما قبول داریم، خیلی هم خوب است و برویم ادامه دهیم. اما اگر مردم نپذیرفتند و راه دیگری را نشان ما دادند، ما نمی‌خواهیم بپذیریم؟» روحانی این بحث را به اصل دیگری هم پیوند زد: این‌که هیچ‌کس در جمهوری اسلامی «از جانب خود یا خدا، حاکم نیست» و قدرت مقام‌ها مستقیم یا غیرمستقیم از رأی مردم می‌آید.

منتقدان، اشاره روحانی به نظر مردم را به پیشنهاد همه‌پرسی درباره ادامه جنگ تعبیر کردند. کیهان از «اسم رمز رفراندوم» نوشت و حسین شریعتمداری، مدیرمسئول آن، سخنان روحانی و محمد خاتمی درباره پایان جنگ و صلح را حرکت به سوی «تسلیم» خواند. خبرگزاری تسنیم نزدیک به سپاه پاسداران نیز روحانی را به «دوقطبی‌سازی» متهم کرد.

روحانی در آن سخنرانی به‌طور مستقیم از «رفراندوم» یا «همه‌پرسی» نام نبرده بود. چند هفته بعد، پس از بالا گرفتن واکنش‌ها، صریحاً گفت: «اصلاً من نه کلمه رفراندوم را گفتم و نه کلمه همه‌پرسی را گفتم». توضیحش این بود که دفاع در برابر «تجاوز» بدیهی است و حرف او به «پشتوانه ملی برای اهداف ملی» مربوط می‌شد. همزمان بر پایان عزتمندانه جنگ، رسیدن به امنیت پایدار و بازگشت کشور به مسیر توسعه تأکید کرد.