گزارش خبرگزاری رویترز درباره تلاش تهران برای خرید موشکهای دوشپرتاب از چین، بخشی از پدافند هوایی ایران را مورد توجه قرار داد که در مقایسه با سامانههای بزرگتری مانند اس-۳۰۰ کمتر به آن توجه میشود؛ سلاحی سبک، قابل حمل و نسبتا ارزان که برای هدف گرفتن هواگردها در ارتفاع پایین ساخته شده است.
رویترز به نقل از منابعی که نامشان فاش نشده، گزارش داد که ایران قراردادی ۶۰ تا ۷۰ میلیون دلاری برای خرید ۳۰۰ تا ۴۰۰ سامانه پدافند هوایی قابل حمل امضا کرده که شامل موشکهای دوشپرتاب چینی کیودبلیو-۱۲ و افان-۱۶ است و افزود که نخستین محموله ممکن است ظرف چند هفته از مسیر پاکستان تحویل داده شود.
پکن این گزارش را «کاملا بیاساس» خواند و ارتش پاکستان نیز ادعای نقش این کشور در انتقال سلاحها را «ساختگی و نادرست» دانست.
اما این اولین بار نیست که موضوع تلاش ایران برای دستیابی به این تسلیحات سبک مورد توجه قرار میگیرد.
در فوریه ۲۰۲۶ روزنامه فایننشال تایمز گزارش داد ایران قراردادی محرمانه به ارزش ۴۹۵ میلیون یورو برای خرید ۵۰۰ دوشپرتاب «وربا» و ۲۵۰۰ موشک از روسیه امضا کرده است. به گزارش این روزنامه، این قرارداد در دسامبر ۲۰۲۵، در فاصله میان دو جنگ، امضا شده بود، هر چند منابع رسمی آن را تایید نکردند، اما این خبر بازتاب گستردهای در رسانههای ایران داشت
در ژوئن ۲۰۲۶ نیز وزارت خزانهداری آمریکا افراد و شرکتهایی را تحریم کرد که به گفته واشنگتن، خرید سلاح از چین برای سپاه پاسداران و وزارت دفاع ایران را تسهیل میکردند. این وزارتخانه گفت شبکههای مرتبط، در پی خرید تسلیحاتی از جمله «سامانههای پدافند هوایی قابل حمل توسط نفر» یا همان موشکهای دوشپرتاب بودند.
سابقه تلاشهای ایران برای دستیابی به این سامانهها به چند دهه پیش بازمیگردد. موسسه پژوهشی «ارزیابی سلاحهای سبک» در گزارشی در سال ۲۰۲۴، با استناد به دادههای تخصصی، نوشت که ایران موشکهای چینی کیودبلیو-۱ را در دهه ۱۹۹۰ و کیودبلیو-۱۸ را در اوایل دهه ۲۰۰۰ وارد کرد و سپس این سامانهها را در داخل با نامهای «میثاق-۱» و «میثاق-۲» مونتاژ کرد.
ایران خانواده «میثاق» را محصولی بومی معرفی میکند، اما به گفته کارشناسان روشن نیست چه قطعاتی از آن در ایران ساخته شده و چه اجزایی از خارج از کشور وارد و مونتاژ شده است.