مراسم اسکار همواره به سر خط خبری رسانه‌های دنیا تبدیل می‌شود، فارغ از برندگان جایزه در رشته‌های مختلف، افرادی که از چشم اعضای آکادمی دور می‌مانند هم بسیاری مواقع خبرساز و جنجالی می‌شوند. اما گذشته از حواشی، بسیاری از مواقع خود مراسم هم جنجالی و خبرساز شده‌اند.

در این مطلب نگاهی می‌اندازیم به ۹ لحظه به یاد ماندنی و خاطره‌انگیز مراسم اهدای جوایز اسکار.

۱۹۴۰: اولین سیاه‌پوست برنده اسکار از باقی بازیگران جدا شده بود

هتی مک‌دنیل

هتی مک‌دنیل با درخشش در فیلم بر باد رفته، برنده جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او اولین سیاه‌پوستی بود که برنده اسکار شد. با این حال او نتوانست دور میزی که بقیه عوامل فیلم بودند، بنشیند. خانم مک‌‌دنیل به دلیل قوانین سفت و سخت جداسازی، مجبور شد به تنهایی پشت میزی در انتهای تالار هتل امبسدور لاس‌وگاس بنشیند.

هتی اجازه نداد این اتفاق ناخوشایند، طعم جایزه‌اش را تلخ کند. سخنرانی او هنگام بردن جایزه سرشار از خوشحالی بود و با این جملات تمام شد: “احساسی که در قلبم دارم، فراتر از آن است که بتوانم برایتان توضیح دهم. فقط می‌توانم تشکر کنم و بگویم در پناه خدا باشید.”

متاسفانه این آخرین باری نبود که این هنرپیشه مورد تبعیض قرار گرفت. با این که او برنده جایزه اسکار شده بود با آخرین خواسته‌اش مخالفت شد و اجازه ندادند پس از مرگ در گورستان هالیوود دفن شود؛ باز هم به دلیل قوانین جداسازی نژادی.

۱۹۵۸: دانلد داک یکی از مجریان مراسم

هولوگرام توپاک را در جشنواره کواچلا فراموش کنید، سال ۱۹۵۸ دانلد داک (بله اشتباه نشنیده‌اید، همان شخصیت انیمیشنی) یکی از مجریان مراسم اسکار بود و در کنار باب هوپ، جک لمون، دیوید نیون و روزالیند راسل و جیمز استوارت اجرای مراسم را به عهده داشت.

متاسفانه دانلد نتوانست به تالار افتخارات اسکار راه پیدا کند و همواره از این اردک بیچاره به عنوان یکی از ضعیف‌ترین مجریان اسکار یاد می‌شود.

ساچین

۱۹۷۳: مارلون براندو از گرفتن جایزه انصراف داد

مارلون براندو را یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینما می‌دانند و بردن جایزه اسکار برای نقش ویتو کورلیونه در فیلم پدرخوانده، کسی را متعجب نکرد. اتفاق غافلگیرکننده این بود که براندو مراسم را تحریم کرد و از گرفتن جایزه سر باز زد.

او یکی از بومیان آمریکا به نام ساچین لیتل‌فدر را بجای خودش به مراسم فرستاد تا به اعضای آکادمی بگوید حاضر به قبول جایزه نیست. خانم لیتل‌فدر گفت، “رفتار کنونی صنعت سینماو تلویزیون با بومیان آمریکا” دلیل عدم قبول جایزه از سوی براندو بوده است.

در متن کامل بیانیه که براندو در اختیار رسانه‌ها قرار داد، نوشته شده بود: “سازندگان تصاویر متحرک نسبت به تبعیضی که به بومیان آمریکا انجام می‌شود و همین طور مسخره کردن شخصیت آن‌ها و توصیف‌شان به عنوان برده، شیطان و دشمن، مسئول است.”

مارلون براندو اولین بازیگری نبود که اسکار بهترین بازیگر نقش اول را قبول نکرد، جرج سی اسکات در سال ۱۹۷۱ نیز حاضر به قبول اسکاری که برای بازی در فیلم پاتن برده بود، نشد.

۱۹۷۴: اعتراضی متفاوت روی صحنه اسکار

هنرپیشه‌ها سعی می‌کنند روحش‌شان را روی پرده عریان کنند، ولی یک نفر تصمیم گرفت که این کار را به طور عملی در چهل و ششمین دوره اسکار انجام دهد و لخت مادرزاد روی صحنه اسکار دوید.

دیوید نیون مشغول معرفی الیزابت تیلور برای دادن جایزه بهترین فیلم بود که مالک یک گالری هنری به نام رابرت اوپل، لخت و عور روی صحنه دوید.

نیون جا خورد و با مکث گفت: “جالب نیست که فکر کنیم احتمالا تنها وقتی که یک مرد می‌تواند بقیه را بخنداند زمانی است که لباس‌هایش را درآورده و کمبودهایش را نشان می‌دهد؟”

جنجال ماجرا همان جان تمام نشد؛ بعضی از مردم بعدا گفتند که کل ماجرا ساختگی و از پیش آماده شده بود: هم لخت دویدن آن مرد و هم شوخی فی‌البداهه دیوید نیون. به هر حال الیزابت تیلور سرانجام روی صحنه آمد و گفت: “ادامه دادن نمایش خیلی سخت است.”

سوزان ساراندون و تیم رابینز

۱۹۹۳: محرومیت مادام‌العمر … یا دست‌کم چند ساله

صحنه اسکار با سخنرانی‌های سیاسی بیگانه نیست اما یک سال به نظر رسید که کاسه صبر آکادمی لبریز شده است؛ تا این اندازه که افرادی که این کار را انجام می‌دادند، تهدید به محرومیت مادام‌العمر شدند.

ریچار گیر، سوزان ساراندون و تیم رابینز با شور و حرارت راجع به موضوع‌های متفاوت صحبت کردند: ریچارد گیر، حمله چین به تبت را محکوم کرد و سوزان ساراندون و تیم رابینز در مورد چگونگی رفتار با اهالی هائیتی که به ویروس “اچ‌آی‌وی” مبتلا بودند، صحبت کردند. در واکنش اعلام شد که هرگز به این سه نفر اجازه حضور مجدد در مراسم اسکار داده نخواهد شد.

البته این تهدید عملی نشد. خانم ساراندون سه سال بعد برنده جایزه بهترین بازیگر زن نقش اصلی شد. تیم رابینز سال ۲۰۰۴ برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. البته ریچار گیر هنوز نتوانسته در مراسم اسکار ظاهر شود؛ شاید آن‌ها نسبت به این یک نفر جدی بودند.

بیورک

۲۰۰۱: تخم‌هایی که بیورک روی فرش قرمز گذاشت

این روزها حضور روی فرش قرمز، دیوانه‌وار شده است (لباس ساخته شده از گوشت لیدی گاگا را یادتان هست؟). اما احتمالا کسی که چراغ اول این ماجرا را روشن کرد بیورک، ستاره ایسلندی بود.

ماریان پیوسکی لباس او را به گونه‌ای طراحی کرده بود که شبیه قو به نظر برسد؛ اوضاع اما وقتی عجیب شد که او نه یک بار که شش بار روی فرش قرمز تخم گذاشت.

بامزه‌تر این که او بعدا در یک مصاحبه گفت: “محافظان بقیه مهمان‌ها آن‌ها را از روی زمین برمی‌داشتند و با لهجه غلیظ آمریکایی می‌گفتند، ببخشید خانم، این از دستتان افتاده است.”

ساشا بارون کوهن

۲۰۱۲: ساشا بارون کوهن همراه با خودش کیم جونگ ایل را به مراسم آورد

شاید ساشا بارون کوهن بیشتر برای خلق شخصیت‌هایی مانند بورات و علی جی شناخته شده باشد ولی شخصیت ژنرال علاءالدین روی فرش قرمز اسکار بیشترین سر و صدا را درست کرد.

ساشا بارون کوهن هنگامی که مشغول مصاحبه با رایان سیکرست بود، خیلی جدی (با توجه به رفتارهای او) گفت که صدام حسین به او نصیحت کرده است که پول زیادی را خرج جوراب‌هایش نکند.

او سپس در مورد کوزه‌ای که دستش داشت توضیح داد و گفت که داخل آن خاکستر کیم جونگ ایل، رهبر درگذشته کره شمالی است که همیشه آروز داشت در مراسم اسکار حاضر شود. بعد هم در اشتباهی عمدی، خاکسترها را روی آقای سیکرست ریخت و گفت: “حالا اگر مردم از تو پرسیدند چه پوشیدی، می‌توانی جواب دهی: کیم جونگ ایل.”

خوشبختانه این رویکرد خاص به سیاست یک جنگ جهانی دیگر راه نینداخت.

کریس راک

۲۰۱۶: اسکار زیادی سفید است

سال ۲۰۱۵ توجه جهان به این نکته جلب شد که در رشته‌های مرتبط با بازیگری، حتی یک هنرپیشه سیاه‌پوست هم نامزد نشده است. این قضیه موجب شد هشتگ اسکار زیادی سفید است (OscarsSoWhite#) راه بیفتد. دامنه واکنش‌ها به مراسم سال بعد هم رسید.

شماری از سینما‌گران واکنشی خشم‌آلود داشتند. ویل و جودا اسمیت همراه با اسپایک لی (کارگردان) و شماری دیگر مراسم اسکار ۲۰۱۶ را به کل تحریم کردند، در حالی که عده‌ای دیگر در شبکه‌های اجتماعی به شدت به اسکار تاختند.

آکادمی اسکار آن زمان عذرخواهی کرد اما این برای عده‌ای کافی نبود. کریس راک، مجری مراسم در یک سخنرانی ده دقیقه‌ای نظر بسیاری از منتقدان را بیان کرد. او به شوخی گفت: “شاید متوجه شده باشید که اگر قرار بود برای مجری هم کاندیدهایی انتخاب شوند، من شاید نمی‌توانستم این کار را انجام دهم.” او از “نژادپرستی هالیوود” نام برد و گفت: “می‌خواهیم که به ما هم شانس داده شود… فقط همین.”

این کارتی بود که باید به وارن بیتی داده می‌شد

لا لا لند! نه، ببخشید… مهتاب

اتفاقی که بدترین کابوس کارمند یک سازمان است. قرار بود جایزه بهترین فیلم که مورد توجه‌ترین جایزه اسکار است، اعلام شود. وارن بیتی، برای خواندن کارت جایزه مکثی طولانی کرد و داشت با حیرت اطراف را نگاه می‌کرد که فی داناوی، که کنار ایستاده بود، کارت را از دست او گرفتن و لا لا لند را به عنوان برنده اعلام کرد.

باقی ماجرا را همه ما می‌دانیم. تمام بازیگران و دست اندر کاران فیلم لا لا لند روی صحنه جمع شدند تا این که جوردن هورویتز، تهیه‌کننده اثر میکروفون را گرفت و گفت که در واقع فیلم مهتاب برنده جایزه شده است. او مجبور شد یک بار دیگر تاکید کند که قضیه جدی است و شوخی نمی‌کند.

ماجرا از این قرار بود که کارتی که به وارن بیتی دادند اشتباهی بود. روی آن کارت نام برنده بهترین بازیگر نقش اصلی زن نوشته شده بود: اما استون برای لا لا لند. به همین دلیل هم بیتی هنگام اعلام نام برنده تردید کرده بود. این بدون شک به عنوان بزرگ‌ترین “سوتی” تاریخ اسکار ثبت شد.