نقش مهم هواپيماهای سوخت رسان آمريکا در حملات هوايی

کريس پارتريج، تحليلگر تسليحاتی بی‌بی‌سی می‌گويد هنوز مشخص نيست چه عاملی باعث سقوط هواپيمای سوخت رسان بوئينگ کی‌سی ۱۳۵ استراتوتانکر آمریکا شده، اما يکی از احتمالات می‌تواند برخورد هوايی باشد.

اين هواپيماهای سوخت‌رسان در جنگ‌ها نقش بسيار مهمی دارند، زيرا به جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها اجازه می‌دهند در حالی که مسافت‌های طولانی برای رسيدن به هدف پرواز می‌کنند، در آسمان سوخت‌گيری کنند.

اين يک عمليات لجستيکی بسيار بزرگ است، زيرا تعداد زيادی هواپيما به طور همزمان در آسمان حضور دارند و هر کدام به سوخت نياز دارند.

در جريان سوخت‌گيری هوايی، هواپيمای دريافت‌کننده بايد بسيار نزديک به تانکر پرواز کند. سپس بازوی سوخت رسان از تانکر پايين آورده می‌شود و خلبان هواپيمای ديگر بايد با استفاده از چراغ‌های راهنما در زير تانکر موقعيت خود را تنظيم کند تا به آن متصل شود.

پس از اتصال، انتقال سوخت که چند دقيقه طول می‌کشد آغاز می‌شود. در تمام اين مدت، هواپيما تنها چند متر با تانکر فاصله دارد؛ عملیاتی که اغلب در شب انجام می‌شود.

حفظ اين اتصال برای خلبان مهارت زيادی می‌طلبد، به ويژه در شرايطی که ممکن است چندين هواپيما در فاصله نزديک پرواز کنند. در برخی مأموريت ها نيز چراغ‌های هواپيما برای جلوگيری از شناسايی توسط دشمن کاملا خاموش می‌شوند.

فرماندهی مرکزی ايالات متحده اعلام کرده است اين حادثه بر فراز عراق رخ داده، اما هنوز مشخص نيست اين محل چه فاصله‌ای با ايران داشته است.

هواپيمای کی‌سی ۱۳۵ معمولا سه خدمه دارد: خلبان، کمک خلبان و اپراتور بازوی سوخت‌رسان. به گفته نيروی هوايی ايالات متحده، این نیرو نزديک به ۴۰۰ هواپيمای سوخت‌رسان در ناوگان خود دارد.